ILS INSTRUMENT LANDING SYSTEM سامانه فرود اتوماتیک
طریقه و قوانین استفاده از سیستم ILS برای هریک از هواپیماها و باندهای فرود بطور جداگانه تدوین شده است. همچنین برای این منظور بخشی از "قوانین پرواز با آلات دقیق" (IFR) به طریقه استفاده از سیستم ILS اختصاص دارد که در آن اطلاعاتی از قبیل: فرکانس های رادیویی ILS , الزامات پرواز با حداقل دید و تمامی نیازمندی های یک تقرب و فرود ایمن مشخص گردیده است. رادیوهای کمک ناوبری باید بتوانند دقت لازم را طبق استاندارهای بین المللی سازمان ICAO وCAT را پوشش دهند و جهت حصول اطمینان از این مهم, لازم است بازدیدهای دوره ای و سازمان یافته ای از بخش های حساس و کاربردی سیستم ILS صورت پذیرد و در پایان بازدید حتما" باید گواهینامه صحت کالیبره بودن سیستم صادر گردد.
طریقه کارکرد:
سامانه ILS شامل 2 زیر شاخه و سیستم اصلی میشود. یکی سامانه هدایت عرضی بر اساس مسیر هواپیما نسبت به باند مقصد (localizer) و دیگری سامانه هدایت عمودی بر اساس 2 فاکتور شیب نزولی سرش (Glide Slope) و مسیر سرش (Glide Path) هواپیما به سمت باند فرود میباشد. بطور کلی هدایت یک هواپیما توسط سیستم ILS و گیرنده های آن, با انجام یک فرآیند مقایسه ای بین ارتفاع هواپیما با سطح زمین انجام میشود. آنتن های فرستنده امواج تعیین کننده مسیر هواپیما (Localizer) معمولا" به صورت دسته های دو تایی و هم جهت با مسیر فرود و کمی دورتر از سطح باند نصب مبگردند.
2 سیگنال از مجموع 40 سیگنال ILS بر روی فرکانس های 108.10 مگاهرتز و 111.95 مگاهرتز (و مشتقات آنها) قرار دارند. یکی از این امواج در 90 هرتز مدوله میشود و دیگری در 150 هرتز. این امواج از آنتن های جداگانه ای ارسال میگردند اما مجموع آنتن ها به صورت مشترک فعالیت مینمایند, هریک از آنتن ها بطور یکی در میان, امواج را به سمت چپ و راست (از مبدا وسط باند یا Centerline) ارسال مینمایند. گیرنده Localizer در هواپیما جهت اندازه گیری و مدولاسیون سنجش تفاوت عمق (DDM) از سیگنال های 90 و 150 هرتز استفاده مینماید. تفاوت میان استفاده از این 2 سیگنال به موقعیت جغرافیایی و تقرب و فاصله هواپیما از Centerline یا همان مبنای اندازه گیری در وسط باند بستگی دارد. اگر تفاوتی در بین دریافت سیگانل های 90 و 150 هرتز در گیرنده وجود داشته باشد, مشخصا" بدین معنا خواهد بود که هواپیما از لحاظ Localizer دقیقا" در موقعیت وسط باند قرار نگرفته است.
در داخل کابین خلبان, عقربه نشاندهنده وضعیت افقی سامانه ILS ( Horizontal Situation Indicatorیا همان HSI) و نشاندهنده انحراف مسیر (Course Deviation Indicator یا همان CDI) به خلبان نشان میدهند که برای قرار گرفتن در Centerline و پرواز به سوی خط مرکزی باند, هواپیما باید به سمت چپ پرواز نماید و یا به سمت راست. همچنین اگر DDM (سنجش تفاوت عمق) صفر باشد, مشخص میشود که این هواپیما در Centerline مسیر تقرب و همزمان با آن در Centerline باند فرود قرار دارد.
2 پارامتر بسیار مهم یعنی شیب سرش (Glide Slope یا همان GS) و مسیر سرش (Glide Path یا همان GP) توسط آنتن های نسب شده در محدوده تماس هواپیما با زمین اندازه گیری و تعیین میگردند. سیگنال های تعیین کننده مسیر سرش (GP) بر روی فرکانس های مابین 329.15 و 335 مگاهرتز و مشابه تکنیک مورد استفاده در Localizer ارسال میگردند. مبنای Centerline برای سیگنال های GS و GP تقریبا" در 3+ درجه افقی (روی سطح زمین) تعریف شده است. پس بدین ترتیب یک پرتو با 1.4 درجه عمق, 0.7 درجه در بالای Centerline شیب سرش و 0.7 درجه در پایین Centerline شیب سرش قرار دارد.
این سیگنال ها بر روی پنل آلات دقیق بطور کامل نمایش داده میشوند, و به این دستگاه (نشاندهنده) اصطلاحا"Omni-Bearing Indicator یا Nav Indicator میگویند. پس خلبان با استفاده از این اطلاعات میتواند هواپیما را کنترل نماید و تمامی این اعداد بر روی نمایشگرهای داخل کابین قابل رویت هستند و بدین ترتیب میتوان اطمینان حاصل نمود که هواپیما در حال دنبال نمودن Centerline در ILS میباشد. یکی دیگر از پارامترهای قابل استنباط از روی نشاندهنده میزان سرش (Glide Slope Indicator), بحث راهنمایی و هدایت عمودی هواپیما میباشد که این عامل برای رسیدن یک هواپیما به ابتدای محدوده تماس با زمین ( Touchdown Zone) و هدایت آن توسط خلبان, کمک بسیاری میکند. بسیاری از هواپیماهای امروزی این توانایی را دارند تا بتوانند این قبیل سیگنال ها را با سیستم خلبان اتوماتیک (Auto Pilot یا همان AP) یکسان و هم سو نمایند و در نتیجه خلبان اتوماتیک میتواند در جهت تقرب استاندارد مسیر را دنبال نماید.
طریقه کارکرد:
سامانه ILS شامل 2 زیر شاخه و سیستم اصلی میشود. یکی سامانه هدایت عرضی بر اساس مسیر هواپیما نسبت به باند مقصد (localizer) و دیگری سامانه هدایت عمودی بر اساس 2 فاکتور شیب نزولی سرش (Glide Slope) و مسیر سرش (Glide Path) هواپیما به سمت باند فرود میباشد. بطور کلی هدایت یک هواپیما توسط سیستم ILS و گیرنده های آن, با انجام یک فرآیند مقایسه ای بین ارتفاع هواپیما با سطح زمین انجام میشود. آنتن های فرستنده امواج تعیین کننده مسیر هواپیما (Localizer) معمولا" به صورت دسته های دو تایی و هم جهت با مسیر فرود و کمی دورتر از سطح باند نصب مبگردند.
2 سیگنال از مجموع 40 سیگنال ILS بر روی فرکانس های 108.10 مگاهرتز و 111.95 مگاهرتز (و مشتقات آنها) قرار دارند. یکی از این امواج در 90 هرتز مدوله میشود و دیگری در 150 هرتز. این امواج از آنتن های جداگانه ای ارسال میگردند اما مجموع آنتن ها به صورت مشترک فعالیت مینمایند, هریک از آنتن ها بطور یکی در میان, امواج را به سمت چپ و راست (از مبدا وسط باند یا Centerline) ارسال مینمایند. گیرنده Localizer در هواپیما جهت اندازه گیری و مدولاسیون سنجش تفاوت عمق (DDM) از سیگنال های 90 و 150 هرتز استفاده مینماید. تفاوت میان استفاده از این 2 سیگنال به موقعیت جغرافیایی و تقرب و فاصله هواپیما از Centerline یا همان مبنای اندازه گیری در وسط باند بستگی دارد. اگر تفاوتی در بین دریافت سیگانل های 90 و 150 هرتز در گیرنده وجود داشته باشد, مشخصا" بدین معنا خواهد بود که هواپیما از لحاظ Localizer دقیقا" در موقعیت وسط باند قرار نگرفته است.
در داخل کابین خلبان, عقربه نشاندهنده وضعیت افقی سامانه ILS ( Horizontal Situation Indicatorیا همان HSI) و نشاندهنده انحراف مسیر (Course Deviation Indicator یا همان CDI) به خلبان نشان میدهند که برای قرار گرفتن در Centerline و پرواز به سوی خط مرکزی باند, هواپیما باید به سمت چپ پرواز نماید و یا به سمت راست. همچنین اگر DDM (سنجش تفاوت عمق) صفر باشد, مشخص میشود که این هواپیما در Centerline مسیر تقرب و همزمان با آن در Centerline باند فرود قرار دارد.
2 پارامتر بسیار مهم یعنی شیب سرش (Glide Slope یا همان GS) و مسیر سرش (Glide Path یا همان GP) توسط آنتن های نسب شده در محدوده تماس هواپیما با زمین اندازه گیری و تعیین میگردند. سیگنال های تعیین کننده مسیر سرش (GP) بر روی فرکانس های مابین 329.15 و 335 مگاهرتز و مشابه تکنیک مورد استفاده در Localizer ارسال میگردند. مبنای Centerline برای سیگنال های GS و GP تقریبا" در 3+ درجه افقی (روی سطح زمین) تعریف شده است. پس بدین ترتیب یک پرتو با 1.4 درجه عمق, 0.7 درجه در بالای Centerline شیب سرش و 0.7 درجه در پایین Centerline شیب سرش قرار دارد.
این سیگنال ها بر روی پنل آلات دقیق بطور کامل نمایش داده میشوند, و به این دستگاه (نشاندهنده) اصطلاحا"Omni-Bearing Indicator یا Nav Indicator میگویند. پس خلبان با استفاده از این اطلاعات میتواند هواپیما را کنترل نماید و تمامی این اعداد بر روی نمایشگرهای داخل کابین قابل رویت هستند و بدین ترتیب میتوان اطمینان حاصل نمود که هواپیما در حال دنبال نمودن Centerline در ILS میباشد. یکی دیگر از پارامترهای قابل استنباط از روی نشاندهنده میزان سرش (Glide Slope Indicator), بحث راهنمایی و هدایت عمودی هواپیما میباشد که این عامل برای رسیدن یک هواپیما به ابتدای محدوده تماس با زمین ( Touchdown Zone) و هدایت آن توسط خلبان, کمک بسیاری میکند. بسیاری از هواپیماهای امروزی این توانایی را دارند تا بتوانند این قبیل سیگنال ها را با سیستم خلبان اتوماتیک (Auto Pilot یا همان AP) یکسان و هم سو نمایند و در نتیجه خلبان اتوماتیک میتواند در جهت تقرب استاندارد مسیر را دنبال نماید.
فاصله یاب DISTANCE MEASURING EQUIPMENT
D M E
یکی دیگر از سامانه هایی است که در ناوبری کاربرد داشته و با استفاده از سیگنالهای که از ایستگاه زمینی مربوط به گیرنده آن میرسد فاصله هواپیما تا فرودگاه مورد نظر را اندازه گیری و نشان میدهد
دارای یک آنتن کوچک فرستنده-گیرنده و یک پنل کنترل طبق شکل است که پنل آن با سامانه VOR-ILSمشترک میباشد
وقتی کلید گردان MODE SELECTOR که در پنل کنترل قرار گرفته برروی DMEقرار گیرد سیگنال به فرستنده –گیرنده INTERROGATORاین سامانه داده می شود تا شروع بکار کند
(لازم به توضیح است زمانی که فرکانس یک ایستگاه VORتنظیم میشود بطور خودکار و از طریق پنل کنترل فرکانسی DMEآن نیز تامین میگردد )محدوده فرکانسی این سامانه 1150 تا1025 مگاهرتز میباشد
در صورت بروز اشکال در سامانه یک نوار قرمز رنگ روی اعداد را میپوشاند
+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم آذر ۱۳۹۴ ساعت 23:24 توسط سعید استیری
|
این وبلاگ بصورت تخصصی در مورد قطعات اویونیکی هواپیما و هوانوردی برای علاقه مندان و دانشجویان این رشته میباشد